കരുണാമയനായ ദൈവമുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന ലോകത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് വേദന ഉണ്ട്?

” എന്നതിൽ നിന്ന്… “ഈ പരീക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി വേദനയുടെ പങ്ക് എന്താണ്?” എന്നതിലേക്ക്.

രണ്ട് തരത്തിലുള്ള വേദന 1) മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന അനീതി അധിനിവേശം യുദ്ധങ്ങൾ ഇവ മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. 2) സ്വാഭാവിക വേദന രോഗം നഷ്ടം ദുരന്തങ്ങൾ ഇവ പരിമിതവും അപൂർണ്ണവുമായ ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. വേദനയുടെ സാന്നിധ്യം കരുണയുടെ അഭാവമല്ല.

പരീക്ഷയുടെ സാന്നിധ്യം അധ്യാപകൻ വിദ്യാർത്ഥിയെ വെറുക്കുന്നു എന്നതല്ലാത്തതുപോലെ.

വലിയ ചിത്രത്തിൽ ദുഃഖത്തിന്റെ അർത്ഥം ഖുർആനിലെ കഥകളിൽ: അയ്യൂബ് നബി യുടെ വേദന ശിക്ഷയല്ലായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തെ ഉയർന്ന നിലയിലേക്ക് ഉയർത്തിയ പരീക്ഷണമായിരുന്നു. യൂസുഫ് നബി യുടെ തടവ് കഥയുടെ അവസാനം ആയിരുന്നില്ല. അത് ശക്തിയിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു. കഥയുടെ നടുവിൽ മാത്രം നാം നിർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ… എല്ലാം അനീതിപോലെ തോന്നുമായിരുന്നുവ്.

പക്ഷേ മുഴുവൻ ചിത്രം കണ്ടാൽ അർത്ഥം മാറുന്നു. പ്രശ്നം എന്തെന്നാൽ: നാം ഒരു അധ്യായം മാത്രം കാണുന്നു… മുഴുവൻ കഥയെക്കുറിച്ച് വിധി പറയുന്നു.

പക്ഷേ ഒരു പരലോകമുണ്ടെങ്കിൽ… സമവാക്യം പൂർണ്ണമായി മാറുന്നു.

എതിർപ്പിന്റെ ഹൃദയം യഥാർത്ഥത്തിൽ “ഇത് അനീതിയാണ്” എന്ന ആശയം തന്നെ ഒരു വസ്തുനിഷ്ഠമായ നീതിമാനദണ്ഡം ഉണ്ടെന്ന് മുൻകൂട്ടി കരുതുന്നു. പക്ഷേ ബ്രഹ്മാണ്ഡം വെറും ഭൗതികവും ലക്ഷ്യമില്ലാത്തതുമാണെങ്കിൽ… ആ നീതിമാനദണ്ഡം എവിടെ നിന്നുവന്നു? പരമമായ നന്മ ഇല്ലെങ്കിൽ നാം എങ്ങനെ തിന്മയെ വിധിക്കും?

വിരോധാഭാസം ഇതാണ്: തിന്മയുടെ പേരിൽ ദൈവത്തെ എതിർക്കുന്ന വാദം തന്നെ ഒരു ഉയർന്ന നീതി നിലവിലുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

സമാപനം വേദനയുടെ സാന്നിധ്യം ദൈവത്തിന്റെ അഭാവം തെളിയിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് ഈ ലോകം പൂർണ്ണമായിരിക്കണം എന്ന നമ്മുടെ ധാരണയുടെ ദൗർബല്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ചോദ്യം ഇത് അല്ല: “എന്തുകൊണ്ട് വേദന ഉണ്ട്?” മറിച്ച്: ഈ ലോകം അവസാന ഘട്ടമാണോ… അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണ നീതിയിൽ അവസാനിക്കുന്ന വലിയൊരു യാത്രയുടെ ഭാഗമാണോ? വിശ്വാസം വേദനയെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല.